هوای مه آلود را همیشه دوست داشته ام. مخصوصا زمانی که کمی هم سرد شود. شبیه ارتفاعات ورسک یا نمک آبرود. زیبایی هوای مه آلود این است که همه چیزی در هاله ای از ابهام فرو میرود. ولی واقعیت زمانی پدیدار میشود که آفتاب میزند. این زمان است که آن چیزی که در هاله ای از مه فرو رفته بود نمودار میشود. و همه چیز از ابهام بیرون میاید. در حقیقت مه به ما این کمک را میکند که که تصور کنیم در پس همین چیز های تکراری و روزمره چیز های دیگری هم در عمق مه نهفته است ولی این تنها یک تصور است. و شاید این همان دلیل زیبایی شب باشد. تصور کن که در یک شب مه آلود در هاله ای از مه قدم میزنی چه تصوری از محیط اطراف داری. حالا همان مکان را تصور کن زمانی که در زیر تابش مستقیم آفتاب باشی. دیگر هیچ چیز بهایی برای کشف شدن ندارد. شاید در زندگی هم بهتر باشد همه چیز را کشف نکنیم بگزاریم چیز هایی باشد که همیشه ذهن ما را مشغول کند. شاید این همان دلیلی باشد که آدمها همیشه به ماورا الطبیعه بیش از طبیعت علاقه داشته اند.